Deep Purple - Last Concert In Japan

Deep Purple - Last Concert In Japan

Deep Purple - Last Concert In Japan, grubun Tommy Bolin’li Mark IV kadrosunu sahnede belgeleyen 1977 tarihli canlı albümüdür. Kayıt, 15 Aralık 1975’te Tokyo’daki Nippon Budokan’da, Come Taste the Band turnesi sırasında gerçekleştirildi. David Coverdale, Glenn Hughes, Tommy Bolin, Jon Lord ve Ian Paice’tan oluşan bu kadronun Japonya’daki son konseri, Deep Purple tarihinin en kısa ömürlü ama en farklı dönemlerinden birine ait önemli bir canlı belge niteliğindedir. :contentReference[oaicite:0]{index=0}

Albüm; “Burn”, “Love Child”, “You Keep On Moving”, “Wild Dogs”, “Lady Luck”, “Smoke on the Water”, “Soldier of Fortune”, “Woman From Tokyo” başlığı altında yer alan kısa bölüm ve “Highway Star” ile yaklaşık 47 dakikalık bir seçki sunar. Ancak bu LP, gecenin tamamını içermez; Budokan konserinin önemli ölçüde düzenlenmiş ve kısaltılmış versiyonudur. Konserin daha geniş hali yıllar sonra This Time Around: Live in Tokyo adıyla yayımlandı. :contentReference[oaicite:1]{index=1}

Tommy Bolin'li Deep Purple

Last Concert In Japan'ı diğer klasik Deep Purple canlı albümlerinden ayıran en önemli unsur gitarist koltuğunda Ritchie Blackmore’ın değil Tommy Bolin’in bulunmasıdır. Bolin’in daha funk, fusion ve Amerikan rock etkili gitar yaklaşımı; Coverdale ve Hughes’un çift vokal yapısıyla birleşerek Mark II veya Mark III dönemlerinden belirgin biçimde farklı bir Deep Purple sound’u yaratır.

“Wild Dogs”un repertuvara dahil edilmesi bu farkı özellikle gösterir. Parça Deep Purple bestesi değil, Tommy Bolin’in 1975 tarihli solo albümü Teaser'dan gelir ve Bolin burada vokali de üstlenir. :contentReference[oaicite:2]{index=2}

Come Taste The Band Sahneye Taşındığında

Konser repertuvarının önemli bölümü Come Taste the Band dönemine dayanır. “Love Child”, “Lady Luck” ve “You Keep On Moving” gibi parçalar yeni kadronun funk ve groove ağırlıklı karakterini taşırken “Burn”, “Smoke on the Water” ve “Highway Star” geçmiş dönem repertuvarını Mark IV kadrosunun yorumuyla yeniden sunar.

Bu nedenle Last Concert In Japan, klasik şarkıların başka bir kadro tarafından çalındığı sıradan bir canlı albümden çok, Deep Purple’ın geçirdiği müzikal dönüşümün sahnedeki karşılığıdır.

Made In Japan ile Aynı Albüm Değil

Başlığından dolayı 1972 tarihli Made In Japan ile yan yana düşünülse de iki kayıt arasında büyük fark vardır. Made In Japan Ian Gillan ve Ritchie Blackmore’lı Mark II kadrosunu zirve döneminde belgelerken Last Concert In Japan, üç yıl sonra tamamen farklı bir gitarist ve vokal yapısına sahip Mark IV dönemini kaydeder.

Bu fark özellikle “Smoke on the Water” ve “Highway Star” gibi ortak repertuvar parçalarında açık biçimde duyulur; aynı besteler iki ayrı Deep Purple döneminin karakterini taşır.

Woman From Tokyo Detayı

Albümün ilginç baskı ayrıntılarından biri “Woman From Tokyo”dur. İlk yayınlarda parça albümde tam bir canlı performansmış gibi listelenmiş olsa da kayıtta esas olarak Jon Lord’un klavye solosu sırasında şarkının ana riffine yapılan kısa bir gönderme bulunur. Bu nedenle parça listesi, konserin gerçek performans akışını birebir yansıtmaz. :contentReference[oaicite:3]{index=3}

Bu LP Kimlere Hitap Ediyor?

• Deep Purple’ın Tommy Bolin ve Mark IV dönemini takip edenlere
• Come Taste the Band albümünün canlı yorumlarını merak edenlere
• David Coverdale ve Glenn Hughes dönemini sevenlere
• 1970’ler hard rock konser albümlerini ve farklı Deep Purple kadrolarını koleksiyonunda karşılaştırmak isteyenlere

Roll Plak Seçkisinde

Last Concert In Japan, “en kusursuz Deep Purple konser kaydı” olduğu için değil, grubun en kısa ve tartışmalı dönemlerinden birini doğrudan belgelediği için ilginç. Tommy Bolin’in gitar yaklaşımı, Coverdale-Hughes vokal dengesi ve Come Taste the Band repertuvarı, albümü klasik Blackmore dönemindeki canlı plaklardan tamamen farklı bir yere koyuyor.

Plak kondisyonu, baskı ve diğer teknik detaylar için ürün özellikleri bölümünü inceleyiniz.